Όχι.. Ο Όλυμπος δεν αποτελεί ακραίο σημείο της Ελλάδας. Όσο αφορά το μήκος και το πλάτος βέβαια... Γιατί με βάση το ύψος ο Όλυμπος χαρακτηρίζεται ώς το "ταβάνι" της Ελλάδας. Τα 2918 μέτρα του ευθύνονται γι' αυτό. Μόνο εκεί άλλωστε θα μπορούσαν να κατοικήσουν οι 12 θεοί της αρχαιότητας.
Για να επιχειρήσει ένας ερασιτέχνης ορειβάτης μία ανάβαση στον Όλυμπο θα πρέπει να είναι καλοκαίρι κατά προτίμηση και να συνοδεύεται από κάποιον έμπειρο αναβάτη. Ιδιαίτερος εξοπλισμός δεν είναι απαραίτητος. Μόνο πάθος και θέληση χρειάζεται.
Μ' αυτά τα δεδομένα ξεκινήσαμε κι εμείς. Κατακαλόκαιρο του 2001, ένα τσούρμο παιδιά μαζευτήκαμε, με τα σακίδια στην πλάτη.. κι όταν σχεδιάσαμε ανάβαση απ' τα 0 μέτρα ως τα 2918.8, το πάθος και η θέληση δυσκόλευαν κάθε βράδυ τον ύπνο μας.
Έτσι λοιπόν, ξεκινήσαμε απ' το σιδηροδρομικό σταθμό του Λιτοχώρου για τον πρώτο μας προορισμό, το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου. Από πριν γνωρίζαμε ότι η διαδρομή θα ήταν δύσκολη και κουραστική λόγω της μεγάλης απόστασης. Στη διαδρομή προχωρούσαμε, προχωρούσαμε, προχωρούσαμε... Οι στάσεις που 'χαμε αρχικά συμφωνήσει φαίνονταν τόσο μακρινές. Τα ψηλά και καταπράσινα δέντρα έκρυβαν τον ήλιο, αυτή η σκιά μας ζάλιζε, οι κράμπες άρχισαν, όπως και οι παραισθήσεις.
Τελικά το μοναστήρι φάνηκε κι αφού στήσαμε τα αντίσκηνα δίπλα στην όχθη του Ενιπέα (φαράγγι του οποίου τα νερά παραμένουν κοντά στους 0 C ακόμα και το καλοκαίρι), σειρά είχε η καταρρίχηση (rapel) ενός κάθετου καταρράκτη με αρκετό νερό για εξάσκηση.
Την επόμενη μέρα το πρόγραμμα έγραφε ως τερματισμό το πρώτο καταφύγιο "Σπήλιος Αγαπητός" στα 2.100 μέτρα, περνώντας απ' την τοποθεσία Πριόνια (το τελευταίο σημείο προσβάσιμο από αυτοκίνητο). Αν εξαιρέσουμε τα τελευταία μέτρα που διανύθηκαν χωρίς νερό, η υπόλοιπη διαδρομή ήταν αρκετά εύκολη κι ευχάριστη. Το καταφύγιο έχει χωρητικότητα 90 ατόμων, όντας πολύ όμορφο τόσο εσωτερικά, όσο κι εξωτερικά.
Κατά την τρίτη μέρα, έπρεπε να ανέβουμε απ' τα 2.100 στα 2.760, όπου βρίσκεται το καταφύγιο Γιόσος Αποστολίδης -το υψηλότερο σημείο για διανυκτέρευση στην Ελλάδα- περνώντας νωρίτερα απ' το Οροπέδιο των Μουσών που σε περιόδους έντονης βροχόπτωσης κατακλύζεται από αστραπές. Το εν λόγω καταφύγιο είναι μικρό, αλλά διαθέτει όλες τις ανέσεις , καθώς και πόσιμο νερό.
Το σημείο που βρισκόμαστε θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί ως "ένα βήμα πριν την κορυφή", αφού από αυτήν μας χωρίζει μόνο το λούκι του Μύτικα. Ένα λούκι αρκετά δύσκολο και επικίνδυνο για άσχημες καιρικές συνθήκες, με πολλά ατυχήματα ακόμα και στο κοντινό παρελθόν.
Μία περίπου ώρα προσεκτικής κάθετης αναρρίχησης και φτάσαμε.. Είμαστε στην κορυφή.
Όλυμπος, Μύτικας 2.918 μέτρα. Το κολωνάκι της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού σηματοδοτεί αυτό το ξεχωριστό σημείο. Τα πρώτα τηλεφωνήματα πέφτουν, με τις ειρωνικές ερωτήσεις σε συγγενείς και φίλους του στυλ "Στα πόσα μέτρα είσαι τώρα;"... "Αα, τόσο χαμηλα;" να παίρνουν και να δίνουν. Οι αναμνηστικές φωτογραφίες βγαίνουν και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής.
Ο Όλυμπος δε θα πρέπει να αποτελεί φόβητρο για κανέναν. Ακόμη και ηλικιωμένοι και παιδιά έχουν τη δυνατότητα να τον περπατήσουν. Η κορυφή ακούγεται ωραία, αλλά δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Ο καιρός μπορεί πολύ εύκολα να σας χαλάσει τα σχέδια. Άλλωστε, στον Όλυμπο θα έχετε μία απ' τις λιγοστές σας ευκαιρίες στην Ελλάδα να συναντήσετε ένα τέτοιο Αλπικό τοπίο. Κι αν ακόμα διατηρείτε επιφυλάξεις, ίσως αυτό το καλόκαίρι να 'ναι μία απ' τις καλύτερες ευκαιρίες σας γι' αυτό το "μαγευτικό εγχείρημα".
Για να επιχειρήσει ένας ερασιτέχνης ορειβάτης μία ανάβαση στον Όλυμπο θα πρέπει να είναι καλοκαίρι κατά προτίμηση και να συνοδεύεται από κάποιον έμπειρο αναβάτη. Ιδιαίτερος εξοπλισμός δεν είναι απαραίτητος. Μόνο πάθος και θέληση χρειάζεται.
Μ' αυτά τα δεδομένα ξεκινήσαμε κι εμείς. Κατακαλόκαιρο του 2001, ένα τσούρμο παιδιά μαζευτήκαμε, με τα σακίδια στην πλάτη.. κι όταν σχεδιάσαμε ανάβαση απ' τα 0 μέτρα ως τα 2918.8, το πάθος και η θέληση δυσκόλευαν κάθε βράδυ τον ύπνο μας.
Έτσι λοιπόν, ξεκινήσαμε απ' το σιδηροδρομικό σταθμό του Λιτοχώρου για τον πρώτο μας προορισμό, το μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου. Από πριν γνωρίζαμε ότι η διαδρομή θα ήταν δύσκολη και κουραστική λόγω της μεγάλης απόστασης. Στη διαδρομή προχωρούσαμε, προχωρούσαμε, προχωρούσαμε... Οι στάσεις που 'χαμε αρχικά συμφωνήσει φαίνονταν τόσο μακρινές. Τα ψηλά και καταπράσινα δέντρα έκρυβαν τον ήλιο, αυτή η σκιά μας ζάλιζε, οι κράμπες άρχισαν, όπως και οι παραισθήσεις.
Τελικά το μοναστήρι φάνηκε κι αφού στήσαμε τα αντίσκηνα δίπλα στην όχθη του Ενιπέα (φαράγγι του οποίου τα νερά παραμένουν κοντά στους 0 C ακόμα και το καλοκαίρι), σειρά είχε η καταρρίχηση (rapel) ενός κάθετου καταρράκτη με αρκετό νερό για εξάσκηση.
Την επόμενη μέρα το πρόγραμμα έγραφε ως τερματισμό το πρώτο καταφύγιο "Σπήλιος Αγαπητός" στα 2.100 μέτρα, περνώντας απ' την τοποθεσία Πριόνια (το τελευταίο σημείο προσβάσιμο από αυτοκίνητο). Αν εξαιρέσουμε τα τελευταία μέτρα που διανύθηκαν χωρίς νερό, η υπόλοιπη διαδρομή ήταν αρκετά εύκολη κι ευχάριστη. Το καταφύγιο έχει χωρητικότητα 90 ατόμων, όντας πολύ όμορφο τόσο εσωτερικά, όσο κι εξωτερικά.
Κατά την τρίτη μέρα, έπρεπε να ανέβουμε απ' τα 2.100 στα 2.760, όπου βρίσκεται το καταφύγιο Γιόσος Αποστολίδης -το υψηλότερο σημείο για διανυκτέρευση στην Ελλάδα- περνώντας νωρίτερα απ' το Οροπέδιο των Μουσών που σε περιόδους έντονης βροχόπτωσης κατακλύζεται από αστραπές. Το εν λόγω καταφύγιο είναι μικρό, αλλά διαθέτει όλες τις ανέσεις , καθώς και πόσιμο νερό.
Το σημείο που βρισκόμαστε θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί ως "ένα βήμα πριν την κορυφή", αφού από αυτήν μας χωρίζει μόνο το λούκι του Μύτικα. Ένα λούκι αρκετά δύσκολο και επικίνδυνο για άσχημες καιρικές συνθήκες, με πολλά ατυχήματα ακόμα και στο κοντινό παρελθόν.
Μία περίπου ώρα προσεκτικής κάθετης αναρρίχησης και φτάσαμε.. Είμαστε στην κορυφή.
Όλυμπος, Μύτικας 2.918 μέτρα. Το κολωνάκι της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού σηματοδοτεί αυτό το ξεχωριστό σημείο. Τα πρώτα τηλεφωνήματα πέφτουν, με τις ειρωνικές ερωτήσεις σε συγγενείς και φίλους του στυλ "Στα πόσα μέτρα είσαι τώρα;"... "Αα, τόσο χαμηλα;" να παίρνουν και να δίνουν. Οι αναμνηστικές φωτογραφίες βγαίνουν και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής.
Ο Όλυμπος δε θα πρέπει να αποτελεί φόβητρο για κανέναν. Ακόμη και ηλικιωμένοι και παιδιά έχουν τη δυνατότητα να τον περπατήσουν. Η κορυφή ακούγεται ωραία, αλλά δεν αποτελεί αυτοσκοπό. Ο καιρός μπορεί πολύ εύκολα να σας χαλάσει τα σχέδια. Άλλωστε, στον Όλυμπο θα έχετε μία απ' τις λιγοστές σας ευκαιρίες στην Ελλάδα να συναντήσετε ένα τέτοιο Αλπικό τοπίο. Κι αν ακόμα διατηρείτε επιφυλάξεις, ίσως αυτό το καλόκαίρι να 'ναι μία απ' τις καλύτερες ευκαιρίες σας γι' αυτό το "μαγευτικό εγχείρημα".
